Implantacja - Wskazania i przeciwskazaniaImplantacja – Wskazania i przeciwwskazania odnośnie stosowania implantów zębowych mają na celu uświadomienie pacjenta o tym czy może być poddany implantacji.

Wszczepienie i zastąpienie brakującego zęba lub zębów, które mogą być podstawą pod przyszłe korony i mosty. Pozwolą one na odbudowę zębów w piękny i naturalny sposób. Jest to jedna z najnowocześniejszych metod, która przywraca prawidłowe funkcje w jamie ustnej oraz poprawia estetykę po utracie naturalnych zębów.

Wskazania i przeciwwskazania odnośnie stosowania implantów

Wskazania:

    • kiedy brakuje pojedynczego zęba, np. z powodu braku zawiązka zęba, utraty na skutek urazu, po usunięciu zęba jako następstwa próchnicy lub infekcji czy paradontozy,
    • kiedy brakuje kilku zębów – w przypadku istnienia braków międzyzębowych lub tzw. skrzydłowych (zastosowanie implantów ma na celu zwiększenie liczby filarów pod przyszły most protetyczny, bądź pojedyncze korony),
    • kiedy brakuje wszystkich zębów (bezzębie) – wszczepy mogą stanowić podporę dla mostu umocowanego na stałe i uzupełniającego wszystkie utracone zęby lub mogą stabilizować protezę wyjmowaną. Zapewniają wtedy komfort mówienia, gryzienia czy uśmiechu likwidując konieczność używania kleju do protez.

Przeciwwskazania ogólne (ze względu na stan zdrowia i przebyte lub obecne choroby):

  • nieustabilizowana cukrzyca (spowolnione gojenie ran i utrudniona osseointegracja),
  • choroby wyniszczające (alkoholizm, narkomania, choroba nowotworowa, radioterapia okolicy głowy, AIDS),
  • zaawansowana osteoporoza,
  • zaburzenia krzepnięcia krwi,
  • wiek poniżej 18 lat (niezakończony rozwój kości szczęk),
  • ciąża,
  • naganna higiena jamy ustnej.

Dodatkowych konsultacji z lekarzami prowadzącymi wymagają pacjenci, u których stwierdzono:

  • wady serca, sztuczne zastawki serca,
  • choroby psychiczne,
  • chorobę Parkinsona,
  • choroby szpiku kostnego,
  • chorobę reumatyczną.

Przeciwwskazania miejscowe (zazwyczaj możne je ominąć stosując dodatkowe zabiegi):

  • niewystarczająca ilość kości do umieszczenia implantów,
  • brak miejsca w zgryzie (między zębami górnymi i dolnymi) na wykonanie przyszłego uzupełnienia protetycznego,
  • silne przechylenie zębów uniemożliwiające wprowadzenie instrumentów chirurgicznych podczas zabiegu implantacji lub wykonanie przyszłej korony,
  • zmienione chorobowo dziąsło w miejscu, gdzie planowany jest implant.

Należy pamiętać, że do czynników zwiększonego ryzyka należy również nałogowe palenie tytoniu!

źródło: klinikaimplantologiczna.pl

Szczecin, to miasto, które słynie z dobrych gabinetów stomatologicznych. Na hasło Implanty Szczecin, odpowiedź może być tylko jedna klinika implantologiczna Dental Plus, która oferuję komfortowe leczenie w dziedzinie implantologii jak i stomatologii zachowawczej. Dr Paweł Dobosz to ceniony specjalista w dziedzinie Implantologii i Stomatologii nie tylko w Szczecinie.

dentysta szczecin, implanty szczecina, stomatolog szczecin

Implanty Szczecin – Klinika Implantologiczna

Dental Plus
Al. Piastów 3
Szczecin

tel. (091) 4850274

od poniedziałku do piątku od 9-19

w soboty po indywidualnym,
wcześniejszym umówieniu terminu wizyty

Zapraszamy  serdecznie

 

Dostęp do najnowszych technologii diagnostycznych i materiałowych wymaga od lekarzy nieustannego kształcenia i rozwijania umiejętności zatem cały zespół systematycznie bierze udział w szkoleniach i kursach w kraju i za granicą. Potwierdzają to liczne certyfikaty oraz przynależność do Towarzystw – International Congress of Oral Implantologists (ICOI), Deutsche Gesselschaft fur Orale Implantologie (DGOI), Polskiego Stowarzyszenia Implantologicznego PSI oraz Polskiego Towarzystwa Endodontycznego.

Ciągle staramy się wdrażać sprawdzone nowinki techniczne – od 2013 roku wprowadziliśmy SMS-owe przypomnienia wizyt, powiadomienia o okresowych wizytach kontrolnych oraz możliwość rejestracji internetowej, by jeszcze bardziej ułatwić Państwu kontakt i współpracę z nami.

Dlatego mając na uwadze nasze podejście do pracy i znając realną wartość naszych kwalifikacji oraz jakość otrzymywanych z laboratorium uzupełnień protetycznych udzielamy rękojmi na wykonywane przez nas usługi.

LECZENIE ZACHOWAWCZE – WYPEŁNIENIA

2 lata (dotyczy zębów żywych)

LECZENIE PROTETYCZNE

2 lata – uzupełnienia stałe (korony i mosty porcelanowe) oraz uzupełnienia ruchome

IMPLANTOLOGIA

implanty Keystone USA – firma produkująca implanty udziela dożywotniej gwarancji na swoje produkty (uszkodzenia mechaniczne)
implanty Dentsply- Friadent USA – firma udziela dziesięcioletniej gwarancji na swoje produkty
implanty Bicon USA – firma udziela dziesięcioletniej gwarancji

Nasza Klinika udziela dwuletniej rękojmi na wykonane prace na implantach (korony, mosty, protezy)

Klinika implantologiczna Dental Plus wyposażona jest w wysokiej klasy sprzęt. Nowoczesne urządzenia medyczne pozwalają na zwiększenie komfortu leczenia pacjentów oraz sprawnej pracy personelu medycznego.

 

Klinika implantologiczna – Dental Plus

Implanty Szczecin – Implantacja natychmiastowa

Implanty Szczecin – Cennik

Już w trakcie rozwoju i dojrzewania miazgi rozpoczyna się formowanie korzenia i wyrzynanie zęba. Według Or-bana, pochewka Hertwiga w miarę rozwoju i wzrostu korzenia ulega względnej fiksacji. Komórki nabłonkowe pochewki powodują zróżnicowanie przylegających komórek tkanki łącznej w odontoblasty, które tworzą zębinę korzeniową.

Formowanie

Formowanie korzenia

Po ustaleniu ostatecznej wielkości korzenia następuje przerośnięcie nabłonkowej przepony korzenia, w wyniku czego dochodzi do ruchu korony w kierunku powierzchni zgryzowej. Podczas, gdy odontoblasty
tworzą zębinę korzeniową, pochewka nabłonkowa zostaje przerwana przez komórki tkanki łącznej pochodzące z woreczka zębowego. Komórki te po zetknięciu z zębiną różnicują się na cementoblasty i następnie formują cement korzeniowy. Część komórek nabłonkowych pochewki korzenia może pozostać w ozębnej i być przyczyną powstawania torbieli korzeniowych. W zębach wielokorzeniowych korzenie formują się w taki sam sposób, z tym, że na poziomie szyjki zębowej tworzy się specjalna błona, z której rozwijają się następnie dwa lub trzy korzenie.

 

Kanały boczne

Jeżeli dojdzie do przerwania pochewki nabłonkowej formującej korzeń, zanim wytworzy się zębina, to dochodzi do bezpośredniego kontaktu pomiędzy ozębną i miazgą. Tę drogę komunikacji nazywamy bocznym lub dodatkowym kanałem. Jeżeli ta sytuacja się utrzyma, naczynia krwionośne przejdą tą drogą do miazgi i zostaną otoczone przez formujące się tkanki twarde. W dojrzałym zębie będzie to widoczne w postaci kanałów, które nazywamy bocznymi lub dodatkowymi.

Formowanie

Formowanie korzenia

Komunikacja pomiędzy miazgą i ozębną nie jest ograniczona tylko do okolic wierzchołka. Dodatkowe kanały znajdujemy na każdym poziomie. Badania nad ukrwie-niem miazgi na żywo wykazały, jak liczne są te dopływy. Wiele z nich w czasie rozwoju zostaje wypełnionych formującym się cementem lub zębiną, ale część zostaje w dojrzałym zębie. Większość z nich spotykamy w części wierzchołkowej korzenia. Zazwyczaj przechodzą one bezpośrednio z ozębnej do kanału korzeniowego.

Często miejscem, w którym pojawiają się dodatkowe kanały jest okolica furkacji zębów trzonowych. Burch i Hulen, Vertucci i Anthony stwierdzili, że trzonowce często wykazują w miejscu furkacji bezpośredni kontakt komory zęba z ozębną. Nie podają jednak, jak często występują w tym miejscu dodatkowe kanały. Badania morfologiczne w mikroskopie skaningowym wykazały obecność dodatkowych kanałów albo zagłębień, które uważa się za wejścia do tych kanałów. Około połowa badań morfologicznych zębów wykazuje ewidentną obecność dodatkowych kanałów pomiędzy przestrzenią miazgi a ozębną w miejscu furkacji korzeni w zębach trzonowych.

Instalacja implantów zębowych wymaga bezpiecznej procedury chirurgicznej. Jednakże, powikłania operacyjne mogą wywołać wrażliwość sąsiednich struktur, szczególnie w złożonych przypadkach z ograniczonym podparciem kostnym. Celem tego sprawozdania jest unikanie ryzyka oraz radzenie sobie z powikłaniami.

Instalacja implantów zębowychPowikłania ze strony nerwu zębodołowego dolnego (NAI – nervus alveolciris inferior) występują klinicznie w postaci parestezji, hipestezji, dyzestezji lub anastezji w rejonie zaopatrywanym przez ten nerw. Kompresja, laceracja lub transsekcja nerwu może wystąpić podczas preparacji łoża, instalacji implantu lub preparacji płata śluzowkowo-okostnowego. Jeżeli instalacja implantów zębowych ma na zmianę wrażliwości operator nie jest świadomy żadnego konkretnego uszkodzenia najlepiej wykonać trójwymiarowy skan radiologiczny w celu ustalenia dokładnego położenia implantów. Jeżeli zostanie zdiagnozowany ucisk implantu na nerw trzeba wykonać dekompresję. W przypadku pełnej śródoperacyjnej transsekcji nerwu, należy zasięgnąć porad kolegów klinicystów w sprawie natychmiastowej rekonstrukcji nerwu. Jeżeli wrażliwość jest zmniejszona, obiektywizacja powinna być przeprowadzona przez specjalistę, można również rozważyć terapię rekonstrukcyjną nerwu (np. SEP czyli somatosensoryczne potencjały wywołane czy mouth opening reflex). W celu uniknięcia uszkodzeń NAI potrzebne jest odpowiednie obrazowanie przedoperacyjne. Zdjęcie panoramiczne może być odpowiednie dla prostych przypadków, jednakże dla bardziej skomplikowanych wskazane jest transsektoralne bądź trójwymiarowe.

Planowanie implantologiczne jak i instalacja implantów zębowych opartych na dwuwymiarowym obrazowaniu powinno zakładać minimum 2-milimetrową odległość od nerwu do implantu. Przy wykorzystaniu szablonów chirurgicznych szczególną uwagę należy zwrócić na przestrzeganie „długości roboczej”. W celu uniknięcia uszkodzenia nerwu bródkowego zaleca się ostrożną preparację oraz unikanie nacisku podczas tworzenia płata śluzówkowo-okostnowego.

Urazy dna jamy ustnej są często następstwem preparacji tkanek miękkich po stronie językowej żuchwy, zwłaszcza podczas wykonywania podcięć. Szczególnie zagrożone są tętnica podbródkowa i podjęzykowa, które mocno krwawiąc mogą spowodować uniesienie dna jamy ustnej prowadząc do obturacji dróg oddechowych. Co więcej, może zostać uszkodzony nerw językowy, który występuje w 15 % przypadków na poziomie korowym żuchwy a nawet wyżej w sąsiedztwie trzeciego trzonowca. Jeżeli w dnie jamy ustnej występuje krwawienie stosujemy elektrokoagulację bądź podwiązanie krwawiącego naczynia. Do tkanek miękkich możemy podać znieczulenie zawierające epinefrynę, jednakże wtedy należy wziąć pod uwagę możliwość późniejszego nawrotu krwawienia, jak również zdrowie ogólne pacjenta. Krwawienie można również hamować za pomocą tamponady gazą. Jeżeli krwawienia nie daje się opanować, należy skierować pacjenta do oddziału szpitalnego, gdyż może wymagać pełnej opieki medycznej i chirurgicznej.

Źródło: implants 1/2010

Implantacja natychmiastowa i wczesna w odcinku estetycznym ma wiele zalet w porównaniu z tradycyjnym postępowaniem odroczonym, jeśli zostaną zachowane pewne reguły, uzależnione od konkretnego stanu klinicznego.

Implantacja natychmiastowa

Autorzy przedstawiają, na podstawie własnych przypadków klinicznych, wybrane procedury postępowania ze szczególnym zwróceniem uwagi na zakres koniecznej preparacji tkanek, sposoby zaopatrzenia deficytu tkanek miękkich, techniki wspomagające ich regenerację, czas obciążenia i metody, które przyczyniają się do optymalnego kształtowania ostatecznego rezultatu estetycznego.

Implantologia, stanowiąca najmłodszą spośród dziedzin stomatologii, podlega od lat dynamicznym zmianom. Poglądy naukowe licznych autorytetów stają się nierzadko przyczyną polary pozycji niektórych opinii i trendów. Do takich zagadnień należy optymalny czas implantacji. Dawniej uznawano, iż warunkiem osiągnięcia przewidywalnego wyniku leczenia implantologicznego jest zachowanie 3-6-miesięcznego odstępu między ekstrakcją a implantacją. Czas ten był konieczny do uzyskania wygojenia (przebudowy) wyrostka zębodołowego.

Odmienny sposób postępowania polega na wprowadzeniu implantu w zębodół niewygojony. Podstawową zaletą takiej procedury jest skrócenie czasu całkowitego leczenia nawet o 50 % w porównaniu z metodą tradycyjną. Z punktu widzenia pacjenta stanowi to istotną zaletę, bo 2 zabiegi ekstrakcji zęba i implantacji, są wykonane podczas jednej operacji. Dawniej twierdzono, że postępowanie natychmiastowe chroni wyrostek zębodołowy przed zanikiem kości. Aktualne doniesienia naukowe zaprzeczającej tezie mówiąc, że naturalną konsekwencją utraty zęba jest ograniczona resorpcja dotycząca głownie ściany policzkowej lub językowej. Prawda najwyraźniej znajduje się pośrodku. Stopień zaniku kości zależy między innymi od czasu, w którym wyrostek zębodołowy pozostaje nieobciążony. Tak więc implantacja natychmiastowa i wczesna w odcinku estetycznym wczesna może ograniczyć nasilenie zaniku kości.

Wiele obserwacji, dotyczących wyraźnie lepszego wyniku estetycznego takiego leczenia, po twierdza nasze doświadczenia w tym względzie. Trzeba też zauważyć, że wbrew dawnym obawom natychmiastowe czy też wczesne postępowanie stanowi, w porównaniu z wariantem odroczonym, metodę absolutnie przewidywalną o identycznym odsetku powodzeń osteointegracji. Hammerle zalicza implantację natychmiastową do grupy tych zabiegów, w których rezultat końcowy jest w znacznej mierze uzależniony od doświadczenia operatora i wybranej techniki. niniejszej pracy przedstawiono wybrane przypadki kliniczne obrazujące różnorodne warianty postępowania zarówno chirurgicznego, jak i protetycznego. W każdym przypadku, poza typowym badaniem przedmiotowym jamy ustnej, przeprowadzano rutynową ocenę ortopantomogramu.

Źródło: implants 1/2010

Wytrzymałość ostatecznego uzupełnienia ma wpływ na zachowanie odpowiedniej grubości porcelany na brzegu aby zapobiec pękaniu uzupełnienia.

Wytrzymałość ostatecznego uzupełnienia

Linia końcowa powinna lekko opadać w kierunku dziąsła (około 75° od powierzchni wargowej). Wzmacnia to wytrzymałość ostatecznego uzupełnienia na przemieszczenia powierzchni wargowej, które mogą wystąpić po pewnym czasie w wyniku zmęczenia żywicy kompozytowej.

Proksymalny dolny obszar kontaktu (PDOK) skład a się ze struktury interproksymalnej zęba, znajdującej się bezpośrednio od strony dziąsłowej w stosunku do obszaru kontaktu z sąsiednim zębem. To miejsce jest zwykle niewidoczne gdy patrzymy na ząb od przodu i dlatego często pozostaje niedokładnie lub w ogóle nie opracowane. Można je zobaczyć patrząc z ukosa. Dlatego też przygotowanie PDOK jest niezwykle ważne i szczególnie istotne gdy ostateczne uzupełnienie wyraźnie różni się pod względem odcienia od nie przygotowanej struktury zęba takich sytuacji klinicznych, w których obszar ten pozostaje zasłonięty przez wargę podczas maksymalnego uśmiechu (wysoka linia uśmiechu). Kiedy cała korona kliniczna jest odsłonięta i widoczna, brzeg dziąsłowy powinien być umieszczony 0,1 mm poniżej wolnego brzegu dziąsła. Jeżeli przewidujemy cofnięcie się dziąsła, linia końcowa może być pogłębiona poddziąsłowo. Należy uważać aby nie naruszyć przy tym biologicznych wymiarów kieszonki dziąsłowej.

Diastemy zębów. Obszar proksymalny sąsiadujący z diastemą powinien być wykończony w postaci ostrej krawędzi. Ta linia końcowa rozciąga się od krawędź i siecznej do punktu przylegającego do wierzchołka dziąsłowej brodawki między zębowej. Dziąsłowe linie końcowe. Preferowane jest szlifowanie powierzchni wargowej z zaokrąglonym stopniem w okolicy dziąsłowej. Naddziąsłowe linie końcowe mają te same zalety co proksymalne linie końcowe, które kończą się wargowo w stosunku do miejsc kontaktu.

Ponadto, łatwiejsze jest wykonanie wycisku gdy jest stopień naddziąsłowy, niż gdy ząb opracowany jest ze stopniem poddziąsłowym. Naddziąsłowe linie końcowe zwiększają prawdopodobieństwo zakończenia brzegów i wytrzymałość ostatecznego uzupełnienia na szkliwie. Niemniej jednak główną wadą jest to, że późniejsze barwienie lub zmiany koloru będą widoczne na brzegach wypełnienia. Tak więc nad dziąsłowe wykonanie brzegów ograniczone jest do takich sytuacji klinicznych, w których obszar ten pozostaje zasłonięty przez wargę podczas maksymalnego uśmiechu (wysoka linia uśmiechu).

Źródło: Stomatologia Estetyczna, Czelej, Lublin 1998

Łączniki protezy górnej zmodyfikowany łącznik podniebienny może mieć różnoraki kształt i wielkość i jest projektowany w celu sprostania specyficznym sytuacjom i wymaganiom.

W przypadkach braków skrzydłowych lub mieszanych, zarówno w szczęce jak i w żuchwie, kiedy w odcinku przednim planuje się wykonanie protez stałych (koron i mostów) dobrą stabilizację protezy i wykorzystanie do jej podparcia resztkowego uzębienia uzyskuje się dzięki usytuowaniu łuku zębowego na specjalnej półce, wykonanej na koronach od strony językowej. W tym celu stosuje się techniki frezowania, polegające na stworzeniu odpowiedniego podparcia na stronie językowej protez stałych najpierw na woskowym modelu korony czy mostu, a następnie na przeprowadzeniu korekty gotowej armatury metalowej. Na wytworzonej półce będzie oparta konstrukcja protezy szkieletowej, która retencję może uzyskać poprzez klamry lub precyzyjne czy pół precyzyjne zamki, zasuwki czy zatrzaski.

Łączniki protezy górnej

W szczęce płyta łącznika styka się na całej przestrzeni z błoną śluzową podłoża. W żuchwie stosunek łuku podjęzykowego do błony śluzowej wyrostka zębodołowego, zwłaszcza w protezie skrzydłowej jest uzależniony od konfiguracji wyrostka zębodołowego.W przypadku gdy układ ściany językowej jest równoległy do łuku lub rozbieżny może on przylegać do błony śluzowej, natomiast gdy jest zbieżny w kierunku do dna jamy ustnej, łuk musi być od błony śluzowej odsunięty, gdyż w miarę osiadania protezy może stawać się czynnikiem traumatyzującym.

Kolejną zasada powinno  być odsuwanie brzegu dużego łącznika protezy od przyzębia tak daleko jak to jest możliwe w danych warunkach. Szczególnie niebezpieczne jest tworzenie wąskich szczelin między szyjką zęba a łącznikiem, gdyż staje się miejscem zalegania resztek pokarmowych i osadzania płyt protez. Projektując zaró2)no trzon , jak i część akrylową należy pamiętać o stwarzaniu wolnej przestrzeni miedzy zebem własnym ograniczającym lukę a pierwszym zebem w protezie w celu umożliwienia samooczyszczenia tej okolicy przez sline.

Redukując łącznik górnej protezy należy ze względów anatomicznych i czynnościowych pozostawić odsłoniętą okolice zmarszczek podniebiennych jak również okolice strefy gruczołowej. Najczęściej wykorzystywanym miejscem do usytuowania łącznika jest środkowa część podniebienia.

 

Łączniki protezy górnej granice górnego łącznika mogą być dalej odsunięte od dziąsła brzeżnego w porównaniu z dolnymi łącznikami.

W większości przypadków mogą być odsunięte na odległość 6 mm. Wszędzie tam gdzie jest to możliwe, należy odsłaniać przednią część podniebienia twardego. Projektując zarówno łącznik górny, jak i część akrylową siodła, należ pamiętać o stworzeniu wolnej przestrzeni pomiędzy zębem własnym ograniczają cym lukę a pierwszym zębem w protezie w celu umożliwienia samooczyszczanie przez ślinę tej okolicy.

Protetycy skandynawscy nie pokrywają płytą przedsionkową tego odcinka dostosowują tylko ząb do wyrostka i zwężają jego szerokość w okolicach szyjki Redukując łącznik górny protezy należy ze względów anatomicznych i czynnościowych pozostawić odsłoniętą okolicę zmarszczek podniebiennych, jak równie: okolice strefy gruczołowej, tej ostatniej ze względu na możliwość odruchów wymiotnych. Najczęściej wykorzystywanym miejscem dla usytuowania łącznika jest środkowa część podniebienia.

Łączniki protezy górnej 1

Przedni brzeg łącznika górnego powinien być usytuowany w dolinie pomiędzy zmarszczkami podniebiennymi i nie może być nigdy umieszczony ki przodowi od utrzymywaczy pośrednich jakimi są ciernie.

Rodzaje łączników górnej protezy:

Przerzut podniebienny jest to pasek metalu, którego minimalna szerokość nie może być mniejsza niż 8-10mm. Brzegi paska powinny być pogrubione o około 0,5mm i zaokrąglone, co zapewnia sztywność konstrukcji, a równocześnie chroni tkanki miękkie przed urazem. W przypadku obecności czterech zębów filarowych szerokość przerzutu ograniczona jest usytuowaniem cierni. Przerzut podniebienny jest najczęściej stosowanym rodzajem łącznika protez górnych

Przednio – tylny przerzut protezy – zapewnia doskonałą sztywność i wytrzymałość konstrukcji przy minimalnym pokryciu tkanek. Składa się najczęściej z dwóch cienkich ( 0,6-0,8mm) przerzutów metalowych.

Przerzut przedni jest w miarę możliwości sytuowany w dolinie zmarszczkami podniebiennymi. Tylny przerzut lokuje się blisko podniebienia miękkiego. Ten rodzaj łącznika nie zapewnia dobrego podparcia podniebiennego dla protezy. Projektuje się go w przypadkach wydatnego wału podniebiennego lub innych guzowatości. Ponieważ nieprawidłowości anatomiczne występują stosunkowo rzadko, jego zastosowanie nie jest również częste.

Przy projektowaniu należy przestrzegać zasady, aby odległość między przerzutami nie była mniejsza niż 15mm.

Łącznik płytowy jest wskazany tylko przy rozległych brakach zębowych i tylko wówczas, gdy zanikłe wyrostki zębowe, nie zapewniające dobrego podparcia dla protezy, a pozostałe zęby nieliczne lub dotknięte procesem periodontopatii.

Czytaj dalej…

 

Łączniki protetyczne używane są w sytuacjach, gdzie konieczne jest stosowanie standardowej techniki osadzenia korony i mostu.

Łączniki protetyczne

1) Łączniki protetyczne duże

Są to sztywne  struktury wychodzące z dużego łącznika i łączące z nim inne elementy protezy.

Przenoszą one obciążenie mięzy zębami filarowymi, a miejscem podparcia w odcinkach bezzębnych. np.siatka retencyjna.

2) Łączniki protetyczne duże

Są trzonem protezy. Łączą w całość wszystkie elementy konstrukcyjne protezy.

Zęby i błona śluzowa powinny być pokryte konstrukcją protezy tylko w obszarze niezbędnego minimum. Cała metalowa konstrukcja musi być sztywna.

Proteza Dolna

Łącznik nie powinien pokrywać dziąsła brzeżnego, w stopniu ograniczonym może pokrywać zęby (samooczyszczanie).

Przy projektowaniu bierze się pod uwagę:

  • warunki anatomiczne
  • względy estetyczne
  • planowanie na przyszłość (np. ekstrakcje)
  • życzenie pacjenta

Łuk podjęzykowy:

  • sztywny
  • zapewnia samooczyszczanie
  • nie może ściśle przylegać do błony śluzowej ( czynnik traumatyzujący)
  • w przekroju poprzecznym ma kształt połowy perły
  • górny i dolny brzeg nie może być ostry
  • szerokość minimalna – 4 mm

Jeżeli wyrostek zębodołowy jest równoległy do łuku, to łuk może być blisko błony śluzowej; jeżeli nie- to łuk musi być odsunięty o ok. 7-8 mm.

Łuk podjęzykowo-zębowy

Składa się z łuku podjęzykowego i łuku zębowego, które są połączone małym lub dużym łącznikiem:

  • stosowany jest w przypadku niskich zębów i niskiego dna jamy ustnej
  • zapewnia sztywność i estetyczny wygląd (zaleta)
  • stwarza warunki do gromadzenia się płytki nazębnej i jest przeszkodą dla języka (wada)szerokość minimalna -3mm

Łuk zębowy

Jednolity metalowy pasek biegnący po tylnej powierzchni zębów górnych lub dolnych (powierzchnie górnokątowe)

  • zwiększa stabilizację protezy
  • przenosi pionowo siły na zęby
  • może blokować zęby (perio)
  • daje zadowalającą sztywność
  • ułatwia dostawianie zębów do protezy
  • zabiegi higieniczne łatwe do przeprowadzania

 

Technika wykonywania kształtek – Gdy klinicysta woli unikać bezpośredniego kontaktu świeżo opracowanej zębiny z monomerem żywicy akrylowej lub potencjalnie uszkadzającego wpływu na tkanki miazgi energii cieplnej uwolnionej w egzotermicznym procesie polimeryzacji, może zastosować technikę pośrednią.

Należy również rozważyć wybranie tej metody, gdy wykonywane są długie przęsła zawierające sześć lub więcej punktów, jeżeli obecne są miejsca po niedawnej ekstrakcji lub w celu skrócenia czasu spędzonego przez pacjenta na fotelu. Metoda wymaga pobrania wycisku opracowywanego zęba, wykonania modelu z szybko twardniejącego się gipsu oraz wykonania szyny z żywicy na tym modelu.

Technika wykonywania kształtek

Zalety:
1. Unika się kontaktu opracowywanych zębów i tkanek z powierzchnią monomeru oraz z ciepłem wyzwalanym w reakcji polimeryzacji.
2. Kurcz polimeryzacyjny jest minimalizowany dzięki pozostawieniu szyny z żywicy na odlewie w trakcie zabiegów; zmniejszone są zniekształcenia.
3. Zabiegi poza jamą ustną mogą być wykonywane przez personel pomocniczy, dzięki czemu stomatolog może zająć się innymi zabiegami.

 

Wady:
1. Czasochłonność.
2. Dodatkowe materiały, urządzenia i koszty.

Technika wykonywania kształtek w pracowni protetycznej i podścielania

Profesjonalne laboratorium protetyczne może dopomóc stomatologowi w osiągnięciu bardzo dobrych wyników przy wykonywaniu tymczasowych protez akrylowych. Stomatolog podściela wykonaną kształtkę z żywicy akrylowej (dostarczoną z pracowni protetycznej) za pomocą żywicy samoutwardzalnej na opracowywanym zębie. Kształtka może być samoutwardzalna lub poddawana obróbce cieplnej na odlewach próbnych zgodnie z zaleceniami stomatologa . Obróbka cieplna zapewnia zwiększoną siłę, trwałość i odporność na przebarwienia i jest szczególnie odpowiednia do protez, które mają być długo używane. W innej technice stosowane są wydrążone „plastikowe” zęby protezy jako „licówki”, do których w laboratorium dodaje się żywicę, aby wypełnić proksymalne i językowe kontury kształtek. Do wielopunktowych szyn można włączyć długość półokrągłego drutu ze stali nierdzewnej rozmiar 15 w celu zapewnienia dodatkowej siły i sztywności.